Uit de kast/kooi

Net mijn nieuwe baan op LinkedIn gezet… Het voelt alsof ik uit “de kast” kom !

Nee, ik ben geen persvoorlichter voor het COC geworden of iets dergelijks. Wel ben ik sinds een paar maanden ervaringsdeskundige in de psychiatrie. Dit betekent dat ik jong-volwassenen op een afdeling van GGNet begeleid op hun weg van herstel. Het bijzondere van de rol een ervaringsdeskundige is dat je door de gedeelde ervaring gevoelsmatig dichterbij de cliënten staat/mag staan. Ook ben je als ervaringsdeskundige een voorbeeld voor cliënten dat er een toekomst mogelijk is. 

Toen ik de baan aanvaardde, dacht ik meteen “ oeps, wat zet ik hierover op LinkedIn…” Wat als mijn ( zakelijke) netwerk ziet dat ik dus… een eigen ervaring in de psychiatrie heb. Dat ze er achter komen met wie ze al die jaren te maken hebben gehad…. Mijn ex-collega’s her en der, mijn oud-leerlingen van de hogeschool, mijn cliënten als kunstzinnig coach…. Een goede coach heeft natuurlijk geen eigen psychiatrische achtergrond, toch?

Dit heet dus “zelfstigma”, om maar eens een term uit mijn nieuwe vakjargon te gebruiken. Je projecteert je eigen vooroordelen over je beperking/ziekte/leeftijd/etniciteit op de buitenwereld. Het resultaat is dat je verwacht dat de wereld zo denkt en daarmee houd je jezelf klein. Alsof het doorstaan van een crisis in welke vorm dan ook een teken van zwakte en incompetentie zou zijn… Hoe klinkt de leus ookal weer? Een sterk mens is niet diegene die altijd blijft staan, maar degene die telkens weer opstaat als hij gevallen is!

Zelfstigma is eigenlijk een soort kooitje. Je waant je veilig in je beperkende gedachten tegen de “boze” buitenwereld. Maar ondertussen ontneem je jezelf de ruimte om de wereld te ontmoeten zoals hij is. En wat nog veel erger is, je ontzegt de wereld wie je ten diepste bent.

Heb je ook last van beperkende oordelen naar jezelf? Herken je dat je in gesprekken  bepaalde onderwerpen stelselmatig vermijdt omdat je bang bent dat “anderen” dat niet snappen? Of dat je op je werk moeilijke periodes of thema’s in je leven verzwijgt uit angst dat de werkgever of collega’s er geen begrip voor hebben ? Ben je meer gesloten dan je wilt, waardoor je je vaak eenzaam voelt?

Wil je je beperkende gedachten onder ogen zien en je blik verruimen? Wil je kunnen zijn wie je echt bent? Meld je dan aan voor een kennismakingssessie.

Na een periode van zaaien volgt het wachten…

Wachten. Als kunstenaar weet ik na 8 jaar wel wat wachten is. Wachten dat de verf droog is, wachten op inspiratie of op een schilderij dat eindelijk weer kippenvel geeft… Wachten op bezoekers tijdens een kunstroute of druilerige kunstmarkt en dan is er altijd het eeuwige wachten op een koper.

Nu is er een tweede wachten in mijn leven gekomen. Dat is het wachten op cliënten voor kunstzinnige coaching. Dat wachten is niet zo gelaten als hoe ik dat als kunstenaar doe. Het voelt een beetje als zo’n voetballer die zich tijdens een wedstrijd langs de lijn aan het warmlopen is. Vooral in beweging blijven! Fit en gefocust zijn. Klaar om elkaar moment het veld te betreden en te kunnen scoren. Doen, doen, doen. Website updaten, flyeren, netwerken, mensen vertellen, berichten op social media uitbrengen, en alles kan altijd meer!

Afgelopen najaar heb ik diverse keren het veld betreden. Hoe te gek is het om echt even aan het werk te kunnen zijn en een paar mooie pases te kunnen maken! Af en toe zelfs een punt te scoren. Het was grotendeels nog wel voor spek en bonen, maar onder het mom “bewegen is beter dan stilstaan” heb ik mijn diensten aan diverse mensen aangeboden; voor de halve prijs, voor een appel en een ei. Ergens in januari kwam bij mij het besef, dat ik niet langer gratis wilde coachen. (Soms helpt een belastingaangifte daar ook bij.) Dat besef voelde heel stevig! Mijn werk is te bijzonder om zomaar weg te geven. Dat doe ik zelfs als kunstenaar al jaren niet meer!

Kortom mijn zaaiperiode voorbij: 1 betalende klant rijker, een bijna lege agenda voor 2020 en voor de rest is het wachten…
Vertrouwen dat al mijn inspanningen genoeg zijn geweest, vertrouwen op mijn eigen aanbod en vooral “vertrouwen op de voorzienigheid”.

Nu komt misschien wel de grootste uitdaging als coach: volharden…
Gelukkig heb ik dat talent ontwikkeld als kunstenaar. Doorgaan, uithouden en blijven geloven in mezelf. En een mooie bijkomstigheid van mijn lege agenda is dat ik eindelijk weer zeëen van tijd heb om een nieuw schilderij te maken. Die leegte blijft toch het beste recept voor kippenvelschilderijen…

Meer weten over Annemarie Hakvoort “kunst & coaching”: www.annemariehakvoort.nl

Stil nu, stil nu…

Mooi verhaal

Eind oktober had ik een blog in mijn hoofd over Advent. Over verstilling en bezinning. Had ik hem toen maar geschreven! Dan had ik nu een “mooi verhaal” gehad. De realiteit is namelijk dat ik de afgelopen novembermaand elk weekend bezet ben geweest met werk en sociale activiteiten. Ik met mijn huishouden voortdurend achter de feiten aan loop. Met als gevolg ik grieperig de decembermaand in gedenderd ben. Niets “stil nu”, want o wat ben ik druk! Ik heb geen eens tijd om ziek te zijn.

1e advent verslapen

De eerste advent al verslapen, rennend door de winkelstraten om alle Sintinkopen te doen. Mezelf geruststellend met de gedachte dat Advent na Sint wel komt…

Nu begin tweede adventweek besef ik me dat ik een keuze heb. Of ik beschouw deze adventtijd als “jammer, volgend jaar beter en steven af op een gezellige kerst!”. Een andere optie is om na deze valse start in de chaos en drukte alsnog naar momenten van verstilling te streven. 

Instant geluk 

Het helpt al als ik er bewust voor kies om na een drukke dag even een kwartiertje in het vuur te staren in plaats van de televisie aan te zetten. Het is zo simpel, maar oh zo moeilijk. Want juist als je moe bent, dan verlang je zo naar instant geluk. Even iets zoets, even op een schermpje of wegzakken in een dom programma.

Kiezen voor verstilling

Op het moment dat je wel echt bewust kiest om bij je zelf te komen door stilte, een wandeling of meditatie, dan voel je hoeveel kracht dat geeft. Het is net als bij lijnen, dat je dat chololaatje je hebt kunnen weerstaan! Yes ! En dat geeft weer goede zin om door te gaan. Als het mis dreigt te gaan, en je weer geleefd wordt door je to-do-list dan is er elk moment weer die keuze. “Laat ik me verleiden door alle “instantgelukjes” of kies ik om juist nu de stilte op te zoeken?”. 

Verbonden met licht en liefde

In de stilte ben je in staat om je te verbinden met een andere wereld, waar de energie oneindig is. Vaak helpt het mij om de volgende oefening te doen. Ik ga goed met beide benen op de grond staan. Ik doe mijn ogen dicht en adem door mijn lichaam naar beneden. Ik visualiseer dat mijn voeten door twee koorden verbonden zijn met het diepste van de aarde. Door deze kern word ik opgeladen, altijd. Vanuit mijn kruin gaat ook zo’n gouden koord dat verbonden is met de bron van oneindig licht en liefde. Ik sta als mens in een verticale beweging tussen zon en aarde. Met beiden ben ik verbonden en door beiden word ik gevoed. Op die manier is er altijd overvloed. Ik kan vanuit mijn hart deze energieën de wereld in brengen. 

Moment van thuiskomen

Deze meditatie kun je uitgebreid doen. Soms is een diepere ademhaling, het sluiten van mijn ogen en het visualiseren van de koorden al genoeg om even mijn verbinding te herstellen en te voelen dat ik een geestelijk wezen ben. Juist als in in een overvolle trein zit, als ik moet koken in de hectiek van het alledaagse of als mijn computer vaardigheden van mij verwacht die ik niet in huis heb. Kleine momenten van verbinding. Het is geen instantgelukje, maar meer een moment van thuis komen. 

De mens aan zet

De adventtijd en de tijd tussen Kerst en Driekoningen is periode waarbij de andere wereld dichterbij de mensheid staat dan in de rest van het jaar.  Alleen als je zelf de kanalen met deze wereld openhoudt, dan kan je voelen dat je verbonden bent. Het vraagt om een actieve houding van jou als mens om de andere wereld te kunnen ontmoeten. Ik heb wel eens  gehoord dat “de andere kant” niets liever wil om ons mensen te ontmoeten en te steunen, maar dat ze alleen nog (kunnen) ingaan op initiatieven van de mens zelf. Zelfs de meest weifelende poging wordt met liefde ontvangen. 

Ik wens je een mooie adventtijd.

Hoofd op hol ?

Ook zo’n last van een overvol hoofd? Als hedendaagse mens zijn we voortdurend bezig om “input” te verwerken. Door het toenemende schermverbruik worden onze hersenen van vroeg tot laat belast. Het gevolg is dat we vaker last hebben van stress, concentratieproblemen, vermoeidheid en burn-out.  

Hoofd leegmaken

In deze tijd is het zaak om het hoofd regelmatig leeg te maken. Veel mensen doen dat door te hardlopen of andere sporten te doen. De vraag is echter of dat voldoende is om op de langere termijn een burn-out te voorkomen. Want zijn we als mensen niet meer dan een hollend hoofd? 

Koppoter

Dat roept bij mij het beeld op van zo’n koppoter, waarmee het driejarige kind zichzelf tekent.  Een hoofd met ledematen… Als je de gemiddelde driejarige ziet, dan snap je dat ook wel. Bewegen, ontdekken en bewegen! Wanneer een kind eenmaal een romp gaat tekenen, dan kun je zien dat het een binnenwereld begint te krijgen. Vanaf dan ontstaat er een eigen wereld met gevoelens, voorkeuren en geheimen. De kleuter leeft dan ook hartstochtelijk.

Voelen is niet meer de eerste natuur

Een grondige schoolloopbaan zorgt er bij vele jongeren en volwassenen vervolgens voor dat het contact maken met het hart niet de eerste natuur meer is. Hoe doe je dat “voelen”?  Hoe kun je bij complexe levensvragen dat hoofd even “uit” zetten en voelen wat het beste voor je is?  Hoe kun je nu werkelijk verbonden raken met die innerlijke wereld waar de antwoorden op levensvragen uit een andere laag komen? Met je dromen en diepste verlangens?

Kunstzinnige coaching: een weg van hoofd naar hart

Kunstzinnige coaching is een manier die ik speciaal ontwikkeld heb, door het werken met hogeropleiden in de loopbaansector. Ik werk met mensen die op zoek zijn naar ander werk, naar een betere energiebalans, naar zichzelf. De methode bevat 4 elementen: 

  1. het hoofd ( energetisch) weer in verbinding brengen met het lichaam en tot rust brengen. 
  2. De verbinding maken met het hart en de binnenwereld ( weer) ontdekken. 
  3. De taal van hart verbeelden door een kunstzinnige opdracht.
  4. Een inzichtgevend gesprek aan de hand van het kunstzinnig werk en de actuele vraag.

Deze manier van coachen biedt je een kans om vanuit andere invalshoek naar je leven te kijken. In het coachingsgesprek ga je aan de slag met vragen als “wie ben ik?”, wat wil ik nu echt? en wat geeft mijn leven meer balans, zingeving of het gevoel zelf aan het roer te staan. Hoe leef ik weer  meer vanuit mijn hart?  

Voor meer informatie: https://www.annemariehakvoort.nl/kunst-en-kunstzinnige-coaching/coaching/

To be me or not to be

To be or not to be is niet langer de “question”, maar to be me or not to be. Daar gaat in de 21ste eeuw om.

Fundamentele vragen

Daar kwam ik onlangs achter toen ik besloot om mijn website te laten vernieuwen. In het kennismakingsgeprek met mijn communicatieadviseur kreeg ik algauw verkennende vragen als “waarin onderscheid jij jezelf van andere coaches?” “En wie ben jij als kunstenaar?” “ Wat straal jij uit?”.

“Wie ben ik?” Als coach, als kunstenaar, als mens? Ik was blij dat ik redelijk stevig in mijn vel zat, want anders zou ik accuut aan mijzelf en mijn nieuwe onderneming gaan twijfelen. Ook vroeg hij door op mijn werkwijze, het doel van de coaching. Wat doe ik nu eigenlijk met mensen? Hoe ga ik te werk? Welke doelgroep wil ik bereiken? “Wat heb ik te bieden?”. Tal van nieuwe dilemma’s ontstonden; “Noem ik mezelf een “coach” of “therapeut”, ben ik creatief of kunstzinnig coach, ben ik een loopbaancoach of ben ik iets anders? Hoe noem ik het dan? “ Wat wil ik nu echt?”.

Opvallend dat ik door de vragen van mijn websitedesigner eerst zelf aan de slag moest met de vragen die voor mij wezenlijk zijn in mijn coachingspraktijk:

“Wie ben ik?”
“Wat wil ik nu echt?”
“Wat heb ik de wereld te bieden?”

Moest ik toch nog een keer zelf aan de bak

Een goede communicatieadviseur vraagt door… Het leek wel coaching! Stap voor stap formuleerde ik de antwoorden op deze vragen en werd mijn “product” steeds helderder.

De weg naar binnen

Ik ontdekte dat ik als kunstenaar in eerste instantie verbonden ben met de kleurenwereld. Ik schilder zo dat ik sferen en licht in kleuren tot leven kan laten komen. En om dit goed te kunnen doen bewandel ik de weg vaak naar binnen en kom tot stilte. In de stilte ligt voor mij de inspiratie en dit is voor mij dan ook de essentie van mijn kunst.

Mijn communicatieman had een bepaald beeld van een kunstenaar – paars haar, zwarte kleren en excentrieke sieraden, in ieder geval anders dan hoe ik er uitzie. Ik ontdekte dat mijn artisticiteit zit hem niet in een expressie naar buiten. Ik maak juist de beweging andersom, van buiten naar binnen. Binnenin is paars haar niet zo relevant heb ik gemerkt. Voor mij is het keer op keer beoefenen van de verbinding met mezelf de allergrootste kunst. De energie die ik daarbij opdoe, verwerk ik in mijn kunst.

Wat is nu werkelijk de essentie van mijn coaching?

Dat is dat ik gebruik maak van de stilte. Ik haal de client uit de alledaagse ruis en begeleid hem/haar naar zijn essentie. Kunst is daarbij een prachtig medium om de taal van het IK te begrijpen. Ik zie mezelf als een gids om de client de reis naar binnen op een veilige manier te kunnen laten maken. Ik bied ruimte om te verkennen, te dwalen en nieuwe wegen te bewandelen. De veiligheid garandeer ik doordat ik liefdevol aanwezig ben en alle ruimte heb voor verdriet, boosheid, verwarring en vreugde. Vervolgens samen kijken naar wat er allemaal is, het zeer serieus nemen van de ervaring en er tegelijk ook met humor naar kunnen kijken. Inzichten geven ruimte om nieuwe stappen te zetten in het nu.

Kunst én coaching

Verstilling is bij beiden takken essentieel. En tegelijk ook intense kleuren. Een dualiteit stilte-kleur. Dualiteit zit sowieso in de opzet van het bedrijf: Kunst en coaching. Twee beroepen in een adem. Eén bedrijf, één website. Waarom niet twee losse websites? Ik kies ervoor om het een bedrijf te laten zijn, omdat voor mij met elkaar verbonden is. Het is als in- en uitademen. Geven en nemen. Ik kan niet coachen als ik niet zelf schilder. Dan raak ik heel snel leeg en ben ik niet meer verbonden met mijn eigen bron. Alleen schilderen is een tijdje heerlijk, maar op den duur mis ik de diepgaande verbinding met andere mensen.

Met al deze inzichten kon de communicatieman aan het werk

Zijn vak is om mijn antwoorden te vertalen naar een grafisch beeld in de vorm van een logo en een website. Heel spannend! Na een tijdje kreeg ik 2 verschillende varianten in allerlei kleuren voorgelegd. Aan mij de keuze om er 1 te kiezen. Dit is mijn nieuwe logo geworden:

Een ronde, organische vorm met een opening aan de onderkant. De vorm is symmetrisch maar de linker-en de rechterkant zijn wel anders van kleur, waardoor ze allebei uniek zijn. Deze vorm bestaat uit een kleur en een witte contrastvorm. Het witte contrast is ook een vorm. Hierin zie je de dualiteit kleur en wit (stilte). De kleuren zijn uit mijn schilderijen. De kleuren weerspiegelen de warmte, licht en beweging.

Ik ben er heel blij mee. Zo bijzonder dat iemand mijn essentie kan vangen in een beeld. This must be me!

Soorten Geluk

Op het snijvlak van licht en duister, ontstaan de wonderlijkste kleuren. Juist in de donkere dagen voor kerst als de zon zich maar mondjesmaat laat zien, zie je vaak dat tegen de schemering de zon even tussen de wolken piept. In enkele minuten veranderen bewegingsloze grijze wolken in een vlammende zee van vuur en lava, ontstaan er inmense bergen aan de horizon en verandert een Achterhoeks weitje in een Oosters sprookje van 1001 nacht. Alsof de zon ons wil duidelijk maken dat de superieure macht van de duisternis slechts kwantiteit is.

De kracht van de zon hebben we in 2018 mogen leren kennen

Het was geen bluf vorig jaar december. Het was echte zonnekracht die ons tot op de botten deed verwarmen. Als zonneliefhebber was ik verrukt. Elke dag was een langgerekte zomerdroom. Blauwe luchten en eten in de tuin, elke dag in korte broek en slippers. Maar 2018 was ook voor het eerst in mijn leven de ervaring van echte droogte. Planten die schreeuwden om water, mislukte oogsten en herfstbomen in juli. Sproeien tegen beter weten in. En het duurde maar. Op vakantie beving mij de surreële angst dat het misschien wel nooit meer koud zou worden. Hoe zou het zijn als je altijd in 35 graden moet leven? Ook was ik voor het eerst echt bang voor de opwarming van de aarde. Zou het klimaat dan echt veranderen?

In een aantal doeken ben ik bezig geweest om de zomerhitte te vangen

Naarmate de zomer vorderde merkte ik hoe het blauw uit mijn doeken verdween. Zo heb ik een schilderij gemaakt van de Vecht, waar nauwelijks meer blauw in voorkomt. Het was op een avond in de vakantie waarin ik samen met Eline in de Vecht zwom. Het warme zomerlicht verlichtte de rivier, die van zichzelf iets okergeels had. Door de zon leek het alsof het water goud kleurde. Aan de oever stond een groepje roestbruine runderen met hun poten af te koelen in het water.

“de Vecht 2”  2018, acryl op doek

Deze pose hielden ze urenlang vol en leken zich volledig te verzoenen met de hitte die in hun vachten gevangen zat. Terwijl ik zo wat lag te spartelen in het water, overviel me een gevoel van geluk. En ik dacht ook, “ nu ben ik gelukkig en als iemand mij ooit vraagt of ik gelukkig ben, dan denk ik weer aan dit moment”. Als een soort ode aan dit geluk, heb ik eenmaal thuis de badende runderen op doek gezet.

Er waren afgelopen half jaar nog veel momenten van een heel ander geluk

Het soort geluk waarbij je als mens voelt dat het er toe doet, dat je er bent. Dat je echt helemaal je talent kan laten stromen en dat je andere mensen echt iets kan bieden. Dat ervoer ik tijdens het coachen bij Van Ede & Partners, dat ik vanaf juni weer opgepakt heb.

Het werd tijd…

En dan is er nog zoiets als het duizelingwekkende geluk dat mensen mijn schilderijen ook ECHT willen hebben. Dit jaar maar liefst negen keer. Misschien werd het eens tijd om mijn werkzaamheden een bedrijf te gaan noemen…. In juli 2018 ben ik dan ook gestart: Annemarie Hakvoort Kunst & Coaching.