Licht en donker
Het is weer de tijd van weilanden vol met pluis, paardenbloemenpluis. Ze staan fier met hun bolletjes in de wind, ready for take off… Als er eentje gaat, dan waaieren ze allemaal de lucht in. Soms zie je nog een zo’n pluisje zich vasthouden aan de stamper. Ook een pluis heeft z’n momentum.
Wat is er nou beter, dan te zweven door de lucht?
Voortbewogen door de wind en gekieteld door de warmte van de zon. Vorig jaar zag ik zo’n weiland in de avond. De zon scheen over het land. Wanneer ik door mijn oogharen tuurde, zag ik duizenden pluisjes dansen door de lucht tegen de zonnestralen in. Wonderlijk. Er overviel mij een gevoel dat ik het beste kan omschrijven met “de ondraaglijke lichtheid van het bestaan”.
Dit gevoel past voor mij zo bij de lente
Ik had het dit jaar ook zo sterk bij het zien van al die prachtige bloesems! Maar ook bij meesjes die een nestjes bouwen, kleine eendjes…. De ondraaglijkheid van dit soort fenomenen zit hem in het feit dat je direct voelt dat de lichtheid elk moment voorbij is. De metamorfose kent geen genade als het om bewaren gaat.
Elk jaar weer een beproeving
Als je alleen de bloesem zou koesteren, heb je uiteindelijk nooit de vrucht. Toch kan ik soms zo verlangen naar “ de bloesem voor altijd”. De vrucht vraagt volharding, onderhoud, doorzettingsvermogen en discipline. Zucht. En na de ( overheerlijke !) vrucht is er rust, leegte en afwachten. Die laatste fase is voor mij elk jaar weer een beproeving.
Op zoek naar het donker
Waar ik in de vorige blog overliep van diverse soorten geluk, merkte ik dat geluk zich ook niet laat vasthouden. Zoals ik eerdere jaren de winter had kunnen vullen met werk of “belangrijks” besloot ik nu vooral te gaan schilderen. Mijn atelier was koud, de gangen van het gebouw donker en mijn inspiratie nam zo snel af als het licht.
Misschien was het overmoed, maar ik besloot op zoek te gaan naar het donker.
Licht en donker ( 2019) gemengde techniek op doek
Ik zocht de de ontmoeting met licht en donker op.
Ik vond de draaglijke zwaarte verrassend snel. En ook de angst voor de ondraaglijke zwaarte. Ik besefte dat ik daar in en uit kon. Dat heb ik een aantal maanden gedaan, werkend aan mijn abstracte doek. Het is misschien net als werken met inkt. Uiteindelijk zit het aan je vingers en gaat het er niet meer af. Zo merkte ik, na een tijdje dat de zwaarte niet alleen in het doek zat maar ook in mij. Dat resulteerde in twijfels, oeverloos zoeken, de hang naar duidelijkheid. Ook over mijn werk als kunstenaar, coach en mijn atelier…
